Τετάρτη, 29 Απριλίου 2009

βαφτιζοντας την αυτολυπηση

ειναι μέρες που ψάχνω τον ΑΥΓΟΥΣΤΟ που μου έταξες!
ειναι βράδια που οσο κι αν κουκουλώσω την μοναξιά στο πάπλωμα ,βγάζει τα χέρια εξω και παλεύει να φωνάξει σκαωωωωωωωωωωωω!

είναι μερες που μουσκεύω το μαξιλάρι με κλάματα,ανίκανη να συνεχίσω!
μέρες που θελω να ακουμπήσω καπου την μπάλα που μου δεσες στην ψυχή και απλα να πω.....
κουράστηκα.

Να διαμαρτυρηθώ βουβά,να μην θυμώσω,να μην πω λέξεις
και η αγανάκτηση δεν ρωτάει ποια ,γιατι ?
άλλα ως ποτε?
ειναι μέρες που δεν θελω να μου δινω ελπίδες,να με σκουντάω για να πάω αφου δεν ξέρω που.
μ'αρπαζει η αυτολυπηση απο το κεφάλι και με βουτα στο τίποτα.
ο κόμπος εχει γαντζωθεί στο λαιμό,

δεν θελω να σε δω,θέλω να ξέρεις πως εχω πολυ καιρό να χαμογελάσω..

Τετάρτη, 22 Απριλίου 2009

οι διαφορες

της χούντας απο την δημοκρατία ειναι στον τρόπο

Στην πρωτη σου πιάνουν τον κώλο ξαφνικά και πεταγεσε
-Τι κάνεις εκει ρε ΜΑΛΑΚΑ?

Στην δεύτερη ξερεις πως θα στον πιάσουν και κανεις την ξαφνιασμένη
-Αχ! κάτσε φρόνιμα παλιόπαιδο.



Υ.γ το πουλί ,το πουλιιιιιιιιιιιιι!

Κυριακή, 19 Απριλίου 2009

ηταν 5 χρονια πριν

15 ΑΠΡΙΛΗ,που γδύθηκα ,ξάπλωσα στο παγωμένο μέταλλο και περιμενα ενα θάνατο.
Η νάρκωση παγωμένη εκανε το χέρι να πονάει φρικτά αν και ολο κράτησε δευτερόλεπτα.

Λιγες ωρες μετα ξαναγεννιόμουν
οι πονοι αφόρητοι,τα αίματα έτρεχαν για ωρες μετα ,το μονο που άκουγα ηταν ο ψεκαστήρας παυσίπονου καθε λιγο

Δεν ηταν ΚΑΝΕΙΣ αλλος εκεί.


Ξυπνώντας αργα ,οι πόνοι δυνάμωναν ,αλλα ήταν τοση η ευτυχία και η γαλήνη μέσα μου που άντεχα
Είχα φτάσει στον δικό μου παράδεισο.
Είχα φτασει στον σκοπό της ζωής μου.

Περνώντας τα χρόνια μάτωσα ακόμη πιο πολυ,ένιωσα πιο πολυ πόνο,πιο επώδυνα χωρις αναισθησία.

Επιλογή μου!

Και 100 ζωες ακόμη να ειχα ,πάλι το ιδιο θα έκανα.
Αντέχω εκκατομυρια πληγές και πόνους ακόμη.

Δεν ξερω τελικά αν ειχα απλά δύναμη ψυχής,θάρρος η οτι άλλο.

Ξέρω μονο πως ζω οπως επέλεξα ,αφήνοντας πισω προκατάληψη και λογια σκληρά
αν ειναι ΕΔΕΜ η οδος ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ δεν εχει σημασία για μένα.


Εγω συστηθηκα κλείνοντας το μάτι και βγάζοντας γλωσσά στο θεό!

Τετάρτη, 15 Απριλίου 2009

ο παραδεισος -ανταποδοτικο τελος

Η υπόσχεση της μεταθανατο ζωης στον παράδεισο οριζει στις περισσότερες θρησκείες
την ανταπόδοση σε ενα σωρό κανόνες,πρέπει
δικαιολογεί την αδικία
τον πόνο
την αρρωστεια
τις ταλαιπωρίες της ζωης


Άραγε ποιος δίκαιος Θεος με μια ΥΠΟΣΧΕΣΗ,
στερεί απο μια μάνα το παιδί της?
την υγειά απο τον άρρωστο?
την ευτυχία απο τον δυστυχή?
τον πλούτο απο τον φτωχό?
την ελευθεριά απο τον φυλακισμένο?

Πρεπει να υπάρχει ο φοβος της τιμωρίας για να εχει συναισθηματική υπόσταση ο άνθρωπος?

Η ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΗ στιγμη της ζωής ειναι ο ίδιος ο θάνατος
Κυριολεκτικά και θεολογικά
Ειναι τοσο μεγάλος ο φοβος του θανάτου που απο μόνος ειναι θεός
ειναι απο μονος ΚΥΡΙΑΡΧΟ συναίσθημα
ανίκητος,απρόβλεπτος,αναιρετης (της ζωης)

Ας σκεφτούμε λοιπον τι σημασία εχει ο θάνατος η ανάσταση ενος ξένου για μας θεού.
Η αγνοιατου και μονο αρκεί να μην μας προκαλεί φοβο =σεβασμό.

Απεναντίας και μονο η ύπαρξη ενος ανθρωπου εχθρικου απέναντί μας ,ειναι ικανή να μας γεμίσει φοβο για την ζωη.
Αραγε ποιος ο λογος ύπαρξης θεου που δεν μπορει να μας σώσει απο τον θάνατο?

ο δικος μας σταυρός σιγουρα δεν θα μας οδηγήσει σε μια θεαματική ανάσταση,το αντίθετο μας κανει ποιο επώδυνο τον δρομο προς το θάνατο.
κανεις δεν θα μας συγχωρήσει τα λαθη μας ,εκτος απο εμάς τους ιδιους ,δεχομενους την ύπαρξη τους η μη
και δινοντας μια ευκαιρία στον εαυτο μας να εξυψωθεί πνευματικά

Σέβομαι την ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ του ανθρώπου
αγαπαω τα λαθη και τις αδυναμίες μου
ελπιζω σε ιαση σάρκας και ψυχής
Αυτο απο μόνο του ειναι ο παράδεισος μου


ΙΣΩΣ σημερα τον χριστο τον δολοφονούσαν με hi-tech taser.

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2009

ταινιες που μου αρεσαν.....

μετα απο πρόσκληση απο την ΔΩΡΟΘΕΑ να παίξω το παιχνίδι με τις ταινίες
θα βαλω τις 5 πιο αγαπημένες

λοιπόν μου άρεσαν οι

Ιπτάμενα στιλέτα
ισως η ποιο τέλεια ιστορία αγαπης και τέλεια εφε
(ναι φυσικα και έκλαψα,τι με περάσατε καμια σκύλα?)


Η σιωπή των αμνών
(φοβερές ερμηνείες και δεν το συζητώ θα ήθελα να ξεπετσιασω κι εγω κόσμο ουυυυυυυυυ)





Μια βραδιά στο νοτινγκ χιλ
(τζουλια εγχώρια η αλλοδαπή μας αρέσει)






Η διερμηνέας
(απο αυτη εχω πάρει το ψευδώνυμο μου interpreter)




Ανθισμένες μανόλιες
(ενα κομμωτήριο,ισως οι καλύτερες ερμηνείες κατ'εμε ολων των εποχών,ειχα βαλαντώσει λέμε)




θα καλεσω λοιπον τους Αχτιδα,Ρια,προφυλακτικο.

Σάββατο, 11 Απριλίου 2009

τυχερη -ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ-


γυναίκα ειμαι,αφου ΙΣΩΣ απο τις μοναδικές που μικρή με πηγε ο πατέρας μου
στο ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ.
Δεν ειμαι θρήσκα ,το αντίθετο εχω ενα κράμα ανθρωπίνων ιδανικών για ΠΙΣΤΕΥΩ

Αλλα η εικόνα αυτη ,που ειχα την πολυτέλεια να θαυμάσω απο κοντά με την ησυχία μου
εχει τοσο δυνατούς κραδασμούς
που τα μάτια σου υγραίνονται απο μόνα τους
καθηλωνεσε στο έδαφος

Για μένα είναι απο τα λιγα θρησκευτικά έργα τέχνης (την εχω δει και πριν την ντύσουν με χρυσό)

Υ.γ λόγο ημερών.......

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2009

το νεο μου κινητο


παει καιρός που το κινητό μου έπρεπε να παει για απόσυρση
Αν και σικατο μοντέλο ,χωρις προβλήματα ,ηθελα κατι πιο ικανό

ετσι του φόρεσα μαύρα ,του εκανα και μια πρόχειρη κηδεία στο ντουλάπι μου και παει.
καπου καπου θα το ανοίγω να διαβάζω τα παλια μηνύματα απο πρωην γκομενους(παντα τα κρατάω,για να γελάω αργότερα)

Το νεο ειναι με συστημα πλοήγησης,με ασύρματο ίντερνετ,με πολλα καλούδια
κλπ κλπ
Βασικά εγω παντα το κινητό το εχω μονο για να με βρίσκουν αφου ειναι γνωστό πως σπανια περνω τηλέφωνο

Ελπίζω μονο και το νεο να σταθει στο υψος των περιστάσεων και να γεμισει μηνύματα απο
γκόμενους,υποψήφιους εραστές(ανέκδοτα) και ενημερωτικά απο φίλες φίδια!

Αυτά τα νέα μου,παω να προβάρω την σούβλα .....

μπεεεεεεεεεεεεεεεεε

Τετάρτη, 8 Απριλίου 2009

Η αξια της συγχώρεσης


Πολλοί με λενε σκληρή,απότομη .
λενε πως δεν πρέπει να θυμώνω και πως πρεπει να ξεχνω και να συγχωρώ.

Ποτέ μου δεν εχω συγχωρήσει κανεναν και δεν προκειτε να το κάνω.
ολοι εχουμε το δικαίωμα της επιλογής στο να φερόμαστε αν οχι σωστά,τουλάχιστο να μην κάνουμε κακο στους αλλους.
Κάποιος λοιπον που ηθελημένα η μη ,μου εκανε κακό ειχε το δικαίωμα της επιλογής να μην το κάνει.
ΟΜΩΣ το έκανε.

Συνηθιζω παντα να περιμένω καρτερικά την καταλληλη χρονια στιγμη ,για να διαμελίσω τον θύτη.

Εχω την υπομονή να περιμενω-και χρονια αν χρειαστεί-για να θεωρήσω την σωστη στιγμή!

(σε κανέναν δεν υποσχέθηκα οτι θα ειμαι καλή)!


υ.γ ναι στο νεο σπιτι θα σου κανε επίσκεψη,ξερεις εσυ!



Plus++++

σημερα ψαχνοντας στο δυκτιο βρηκα αυτο το μπλοκ!
Αξιζει τον κοπο,μπειτε και δωστε κουραγιο στην φιλη μας!!

http://mariatweety.blogspot.com/

Σάββατο, 4 Απριλίου 2009

ξανα επιασα (ακουστε ολο το τραγουδι)


το ποντίκι του πισι,σαν μικροαστη νοικοκυρά που πιάνει το αγγουράκι στην λαϊκή.
πιάνει ενα κι αμέσως το χερι πάει στο ποιο χοντρό και μακρύ.


κλεινει ΣΤΙΓΜΙΑΙΑ τα μάτια και φανταζετε τους οργασμούς
που -μονο-εχει διαβάσει.


υ.γ τετοιες ώρες λείπει ενα ποντίκι με δόνηση!